KARAOKE POETRY BAR [ATHENS '07]

An Account

2009-10-11T09:20:00.000-07:00

It took us three days to set up the installation of the multimodal project Karaoke Poetry Bar inside the project space 417, in the center of Athens, in the area of Metaxourgeion. That was of course only the tip of the iceberg. Six months of continuous hard work have preceded it. This is how much time it took to make all the preparation acts, the organization of the production, the communication with the participants, the completion of the video works, the collection of all the material for the catalogue. Thirty four artists and eighteen contemporary Greek poets were invited to participate with a video work or by submitting three poems each. Everybody involved worked, offering their spare time, but also a lot of the equipment and other material for the installation. Projectors, monitors, computers, sound systems, lights, even the wine, the chairs and tables were lent by friends or participants or rented at special rates. That is how an extremely complicated and expensive project was made possible.

Very important was the concession of the project space 417 with the support of the first Athens Biennial (Karaoke Poetry bar was presented as part of its parallel projects) and the production of the catalogue by Michalis Paparounis and Futura editions.

In the spacious loft we set up the video installation which consisted of six monitors side by side in a double row (three and three). In each of them one could see the videos of the visual artists (in groups of 5-6) with reciting of poems by Greek poets of the 20^th century in public spaces around Athens. The public could watch them individually with head phones.

In the main area with the old machinery, with its impressive tall windows we set up the main installation of the Karaoke Poetry Bar: A proper bar with a booze??? bench, chairs and tables and in the background in front of the windows, the stage with two big monitors on the floor playing the karaoke poetry bar spots especially designed by Lina Theodorou. On the stage a wooden podium hosting the screen were the poems of the contemporary greek poets appearing numerically. On the left of the console where the two indefatigable architects of the project Yiannis Isidorou and Yiannis Grigoriadis, handling the sound systems, the microphones and the screening of the poems. Finally in the basement a big video projection where all 34 videos were screened in a loop. There were benches for the public and an inspirational atmosphere.

And we arrive at the opening day. On each table there is the yellow photocopied catalogue with the 56 poems numbered. The public can go through it, choose a poem they like, announce the number and get up on the stage to recite it reading the poem from the screen. Continuous arrival of people. Until 9.00 o’clock, they go up and down between the loft and the basement and watch the videos. Many are impressed, surprised, moved by the diversity of the works. At nine o’clock the performance begins. All the tables are full, there are about 150 people in the bar and about 300 will have visited the space by the end of the evening. Between them, most of the participant poets and visual artists are here and will be here again and again the following days helping and supporting us with their presence.

We are all very anxious. Three actors, friends (who are here besides their rehearsals and busy programs) play the roles of animators. After an introductory act with lots of noise and humor, they will be around to coordinate the reciting, pass the microphone, encourage and tease people for the rest of the evening. Some seconds of silence. Who will be the first?

A young man shouts a number and gets up on the stage, takes the microphone, unleashes his long hair and starts reciting. Applauds and whistling, the atmosphere is explosive. One after the other with no pause, people we don’t know come up on the stage to recite poems by poets they probably never heard of, choosing poems from the catalogue. The poets can not believe it, none of us can believe it. It is something unprecedented for us: to hear — our poems with the rhythm, the breathing, the interpretation, even the mistakes of a spontaneous reciting, The participation is addictive. Non stop for two hours. They dare to improvise, recite in duos or trios. We hear — the same poem in different versions —. People smoke, drink, talk. But nevertheless, poetry is heard. There is joy, respect, enthusiasm and emotion.

We still have six days ahead of us. We don’t know how it will continue, we are still worrying about the interaction with the public. But still to our surprise and growing enthusiasm, it is happening, every day. And every day is different. From early in the evening, people come and watch the videos and discuss, drink wine we offer them and wait to participate in the live reciting, the game of poetry Karaoke we have staged. The project is spread by word of mouth, it becomes a city secret happening. In the middle of the week the atmosphere is more quiet and almost mystic and more noisy and crowded during the weekend. On the last day we have an open stage, we read poems off the catalogue, the artists recite (most of the times by heart) the poems they used in their videos from T. Livaditis, N. Engonopoulos, N. Karouzos, E. Gonatas. E. Vakalo……….

In the visitor’s book people write over and over how they don’t want it to end, that they want it to happen again. And the desire to happen again is still alive. To not end. But we have to ask now: what is that you don’t want to end?

Karaoke Poetry Bar was-is- something more or other than the atmosphere I tried (and I am sure failed), to describe. It is an overall work of art. Karaoke Poetry bar (the installation) was a well planned and perfectly executed trap. The work was not the videos, or the poems, although it could not happen without them. The artists and poets who were involved in it in different ways and who acted in relation to it, but also the spectators-players who came to that pseudo-bar, saw the videos, talked about them, red and finally recited alone on the stage under the lights, they were the work.

The work happened because we asked: how does contemporary art function?

How can contemporary art create the possibility of interaction?
How can we as artists create a certain interpolation in our environment which is aggressive? How can we cast out what is imposed on us, as matter of fact?
Is there any chance for institutionalized art of our days to create experience?
And furthermore, how is it possible, if at all, for a work to be active, to —- rupture — our habits, to sabotage the safety we have as passive spectators?
What was the role of its self sustaining character? Research of the relationships and dynamics that develop between artists in a collective project.
How can different artistic practices develop a dialogue?
Is it possible that there would be a karaoke bar somewhere, where instead of pop songs you could hear poems?
The work happened so that we could answer :Yes it is!
And why poetry then?

Because we asked: What can a poem do?

And answered: Nothing

The poem does not have exchange value, is not a therapy, it is not a pill, or an answer. It is the opposite. The poem is always the question. It represents a risk spiritual and physical necessary for real life. Without the risk- the poem there are only predefined movements.
Karaoke Poetry Bar says: don’t stop asking questions, which means works and poems, and so in that way it will never end.
We wish for Karaoke Poetry Bar to travel in different languages opening over and over channels of communication, with no final goal, through art and poetry, subverting some standard practices, bringing— to light things we usually pass by or regard as impossible.

A small annex for the poetry section of the work

Several issues and points of dialogue still remain open after this common experience between the poets and so I will try to place them here with the wish to continue activities and communication:
The free circulation of writing without shame or arrogance, with boldness, self knowledge but also some (or a lot of ) audacity.
The research of the different ways the poetic experience can happen besides — solitary reading.
The emancipation of the poets regarding their identity, the creation of networks between them and the developing of dialogue and fertile debates.
The agreement that texts are more important than the names signing them (inside the Karaoke poetry bar, the poets were present and their poems being read, but no one knew them, nor did any lights fall on them. No applause, or bows to the public).
The thought that reciting is interpretation and appropriation of the poem. The person who recites becomes poet.

Finally that we prefer shame, mistakes, even ridicule, than the freezing of phony seriousness which only ends up in misery and devaluation of poetry as a living art form…….(and this can go on…………)

for intothepill
Katerina Iliopoulou

ABOUT KARAOKE POETRY BAR

2008-07-29T10:29:00.000-07:00

[Greek]

intothepill.net

participants

[**check the video stills**]

2008-02-05T01:55:00.001-08:00

IT'S HAPPENING / DON'T MISS IT

2007-11-14T03:02:00.000-08:00

Monday 12th of November to Sunday 18th, at 417

[keramikou 53]

open 17:30 - 11:oo

live karaoke performance 20:30

ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ!!!
KARAOKE POETRY BAR

ΜΗΝ ΤΟ ΧΑΣΕΤΕ

"417"
ΚΕΡΑΜΕΙΚΟΥ 53 & ΜΥΛΛΕΡΟΥ

LIVE KARAOKE POETRY 20:30
OPEN 17:30-23:00

Karaoke Poetry Bar

2007-11-11T01:21:00.001-08:00

[**check the video stills**]

[gr]

Intothepill.net presents Karaoke Poetry Bar at Space 417 in Metaxourgeion square, with the support of the 1^st Biennale of Athens, as part of their parallel activities. The project will take place from the 12^th to the 18^th of November 2007.

Karaoke Poetry Bar is a multimodal installation which combines poetry, performance and video. The project involves several visual artists and poets and is based on the idea of reversal, i.e. of changing the function of a “space”, transforming it into a generator of possibilities, a playground of ideas. Participant artists and visitors are thus involved in the contingence of utopia.

Karaoke Poetry Bar is a real although temporary karaoke bar where pop songs on the stage monitor have been replaced by poems written by Greek poets who have emerged within the last 10 years. During recitation, the poems await to be challenged by the audacity and the intentions of the audience.

Within the same space, video works by contemporary Greek artists will be presented in a video installation. The video works are documentations of performances in public spaces around Athens, where the artists explore ways of rendering/reciting poetry by established Greek poets of the 20^th century,

In Karaoke Poetry Bar, the exposure of artists and visitors to the recitation of poetry is intended as a metaphor for the artistic act itself. Because to approach art is to abandon the safety of the plot, the expectation for “meaning” and, ultimately, the demand for function.

Concept, curating, and design of the installation: intothepill.net

PARTICIPANTS:

Visual artists (video/performances)

Alexandros Avranas, Vangelis Artemis, Dimitris Christidis, Aikaterini Gegisian, Alexandros Georgiou+Mamali Shafahi, Nikos Giavropoulos, Yiannis Grigoriadis, Giorgos Gyparakis, George Drivas, Makis Faros, Yiannis Isidorou, Kostas Ioannidis, Katerina Kana, Georgia Kotretsos+Paul Zografakis, Yiannis Koufopoulos, Nina Kotamanidou, Tassos Langis, Vassiliki Lefkaditi, Ioanna Myrka, Lea Petrou, Lila Polenaki, Ioannis Savvidis, Yorgos Sapountzis, Andreas Sitorengo, Thanos Stathopoulos, Athena Stamati, Shifty Tongue, Vassiliea Stylianidou+Chryssa Tsampazi, Despoina Stokou, Yiannis Theodoropoulos, Lina Theodorou, Panagiota Tzamourani.

Poets / live performances at karaoke machine:

Vassilis Amanatidis, Dimitris Allos, Yiannis Antiochou, Iana Boukova, Giorgos Chantzis, Foivi Giannisi, Katerina Iliopoulou, Doukas Kapantais, Dimitra Kotoula, Patricia Kolaiti, Dimitris Leontzakos, Giorgos Lillis, Stamatis Polenakis, Efi Pirpasou, Vassilis Rouvalis, Yiannis Stigas, Maria Topali.

A fully illustrated, bilingual catalogue including the poems of the project will be published by Futura.[gr]

STARTS THE MACHINES

2007-11-10T23:32:00.000-08:00

Live Music and Show master in Karaoke Poetry Bar by

2007-10-27T05:49:00.000-07:00

Real Estate organizes performances whose main objective is to detach those performing and those viewing the performance from any pre-conceived idea of what the boundaries of musical composition can be.

This specific series will be based on sonic improvisation and therefore Real Estate names the series: Sonic Truth this being the sonic scape where everything is possible, nothing is programmed and where only the truth of the sound will be transmitted.

www.quetempo.gr
www.the-erasers.org

KARAOKE POETRY BAR / video still frames

2007-08-31T09:44:00.000-07:00

Ioannis Savvides / athens / oct 07
Vassiliea Stylianidou - Chryssa Tsampazi / bank of greece /oct 07

Vasiliki Lefkaditi / Omonia sq. / sep.07

Katerina Iliopoulou / athens / sep 07

Shifty Tongue / athens /oct. 07

Aikaterini Gegisian/ athens / sep 07

Andreas Sitorego / athens / oct. 07

Athina Stamati / sep 07

Giorgos Gyparakis / athens /sep. 07

Lina Theodorou / athens / oct 07

George Drivas / athens / sep 07

Yorgos Sapountzis/ oct 07

Mark-the webmaster-Pors / athens / oct. 07

Alexandros Avranas / sep 07

Lila Polenaki/ athens / sep 07

Thanos Stathopoulos/ kipseli / sep 07

Dimitris Christides/ athens / sep 07

Panagiota Tzamourani/athens/sep 07

Nikos Giavropoulos / National Garden/ sep 07

Despoina Stokou/ athens/ sep 07

Gorgia Kotretsos-Paul Zografakis/the mall/sep 07

Lea Petrou/hondos centre/ sep 07

Katerina Kana/dynasty cafe/ sep.06

Tassos Langis /athens/ sep. 07

Nina Kotamanidou/Traditional pastry shop "Krinos"/sep 07

Vangelis Artemis/ Nasional Museum /sep 07

Yiannis Isidorou/ Athens/ sep '07

Makis Faros/ Athens/ sep '07

Yiannis Grigoriadis/ Athens/ sep '07

Alexandros Georgiou and Mamali Shafahi/ Athens/ sep '07

Kostas Ioannidis/Kipseli Athens/ sep '07

Ioanna Myrka/Gazi-Athens/sep. '07

Yiannis Theodoropoulos/Athens Cathedral/ sep. 2007

KARAOKE POETRY BAR/ημερομηνίες και συμμετοχές

2007-08-06T09:00:00.000-07:00

[eng]

Το intothepill.net πρόκειται να οργανώσει και να παρουσιάσει στα πλαίσια των παράλληλων εκδηλώσεων, και με την υποστήριξη της 1ης Μπιενάλε της Αθήνας, το έργο Karaoke Poetry Bar.

Έργο πολύτεχνο διαδραστικό και πολυσυμμετοχικό.
Λεπτομέρειες εδώ.

Θα παρουσιαστεί στον πολυχώρο 417 στην πλατεία του Μεταξουργείου και θα διαρκέσει από τις 12 ως τις 18 Νοεμβρίου (λήξη των εκδηλώσεων της Μπιενάλε).

ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΝ:

Αλέξανδρος Αβρανάς, Βαγγέλης Αρτέμης, Αικατερίνη Γεγισιάν, Αλέξανδρος Γεωργίου+Mamali Safahi, Νίκος Γιαβρόπουλος, Γιάννης Γρηγοριάδης, Γιώργος Γυπαράκης, Γιώργος Δρίβας, Γιάννης Θεοδωρόπουλος, Λίνα Θεοδώρου, Γιάννης Ισιδώρου, Κώστας Ιωαννίδης, Κατερίνα Κανά, Γεωργία Κοτρέτσος+Paul Zografakis, Γιάννης Κουφόπουλος, Νίνα Κοταμανίδου, Τάσσος Λάγγης, Βασιλική Λευκαδίτη, Ιωάννα Μύρκα, Λία Πέτρου, Λίλα Πολενάκη, Γιάννης Σαββίδης, Γιώργος Σαπουντζής, Ανδρέας Σιτορένγκο, Θάνος Σταθόπουλος, Shifty Tongue, Αθηνά Σταμάτη, Δέσποινα Στόκου, Βασιλεία Στυλιανίδου+Χρύσα Τσαμπάζη, Παναγιώτα Τζαμουράνη, Δημήτρης Χρηστίδης, Μάκης Φάρος.

Βασίλης Αμανατίδης, Δημήτρης Άλλος, Γιάννης Αντιόχου, Φοίβη Γιαννίση, Κατερίνα Ηλιοπούλου, Δούκας Καπάνταης, Δήμητρα Κωτούλα, Πατρίτσια Κολαίτη, Δημήτρης Λεοντζάκος, Γιώργος Λίλλης, Γιάννα Μπούκοβα, Σταμάτης Πολενάκης, Έφη Πυρπάσου, Βασίλης Ρούβαλης, Γιάννης Στίγκας, Μαρία Τοπάλη, Γιώργος Χαντζής, Χάρης Ψαρράς.

[eng]

KARAOKE POETRY BAR

2007-05-18T00:00:00.000-07:00

To Karaoke-poetry είναι ένα project της ομάδας intothepill που συνδυάζει εγκατάσταση, performance και βίντεο. Πρόκειται για ένα πολυσυμμετοχικό έργο που στηρίζεται στην ιδέα της μεταστροφής, της αλλαγής χρήσης ενός χώρου η οποία θα τον ενεργοποιήσει ως πεδίο παιχνιδιού, εμπλέκοντας τους συμμετέχοντες και τους θεατές-παίκτες στο ενδεχόμενο μιας ουτοπίας.

Η πρόθεσή μας είναι να δημιουργήσουμε ένα κανονικό μπαρ-καραόκε στο οποίο αντί για λαικά τραγούδια θα απαγγέλονται ποιήματα σύγχρονων ελλήνων ποιητών. Το έργο περιλαμβάνει βιντεοεγκατάσταση όπου οι καλλιτέχνες μέσω των video έργων τους απευθύνουν ένα ποίημα έλληνα ποιητή στην πόλη της Αθήνας.

Ο χώρος προβλέπεται να περιέχει μπαρ, τραπέζια και καρέκλες, μόνιτορ στους τοίχους και μια μικρή σκηνή με μικρόφωνο όπου θα γίνονται οι απαγγελίες.

Την επιμέλεια της εγκατάστασης θα αναλάβει η ομάδα του intothepill.

Video προβολές:

Η συμβολή των συμμετεχόντων καλλιτεχνών είναι μια βίντεο performance.

H performance αφορά στην απαγγελία ενός ποιήματος από τον ίδιο τον καλλιτέχνη σε οποιονδήποτε δημόσιο χώρο της Αθήνας. Οι χώροι αυτοί μπορεί να είναι: δημόσιες υπηρεσίες, διασταυρώσεις, σούπερ μάρκετ, μέσα συγκοινωνίας, πλατείες, καφέ, πάρκα, γήπεδα κ.λ.π.

Η απαγγελία μπορεί να συνοδεύεται από οποιαδήποτε δράση. Η σκηνοθεσία και το τελικό αποτέλεσμα καθώς και η επιλογή του ποιήματος είναι προσωπική επιλογή του καλλιτέχνη

Το intothepill προτείνει για απαγγελία ( σε αυτές τις δράσεις) ποιήματα καταξιωμένων ελλήνων ποιητών του εικοστού αιώνα (Μίλτο Σαχτούρη, Νίκο Καρούζο, Γιώργο Σαραντάρη, Ελένη Βακαλό, Τακη Παπατσώνη, Νίκο Εγγονόπουλο, Δημήτρη Παπαδίτσα, Κώστα Καρυωτάκη, Ζωή Καρέλλη, Θωμά Γκόρπα, Ανδρέα Εμπειρίκο, Νίκο Εγγονόπουλο, Μάτση Χατζηλαζάρου, Επαμεινώνδα Γονατά, Νίκο Γκάτσο, Τάσο Λειβαδίτη, Μανώλη Αναγνωστάκη, Αλέξη Ασλάνογλου..............................................................)

Ο χώρος της εγκατάστασης του έργου KARAOKE POETRY BAR θα είναι ήδη διαμορφωμένος ως μπαρ και οι ώρες λειτουργίας του θα ξεκινούν από νωρίς το απόγευμα.

Προβλέπονται 5 μόνιτορς σε κατάλληλα διαμορφωμένο χώρο για την βιντεο εγκατάσταση καθώς και μεγάλη οθόνη προβολής, όπου θα προβάλλονται οι ταινίες βίντεο των συμμετεχόντων καλλιτεχνών

Το βράδυ (9.00-11.00) κατά τις ώρες λειτουργίας του ζωντανού καραόκε θα προβάλλονται χωρίς ήχο φέρνοντας μέσα στο χώρο κομμάτια της πόλης που θα συνδέονται πια από το γεγονός της απαγγελίας, απελευθερωμένα από την συνήθη χρήση τους, αποσπασμένα από το πλέγμα συναλλαγής και κατανάλωσης ποικίλων προιόντων και θεαμάτων που συνέχει σε μεγάλο βαθμό την πόλη.

Απαγγελίες καραόκε

Τα ποιήματα που προσφέρονται για απαγγελίες από το κοινό μέσα στο καραόκε μπαρ ανήκουν στη νέα γενιά ελλήνων ποιητών που έχουν δημοσιεύσει για πρώτη φορά μέσα στα τελευταία δεκα χρόνια.

Από τους ποιητές ζητάμε τρία ποιήματα δικής τους επιλογής.

Οι απαγγελίες μέσα στο μπαρ δεν θα είναι προγραμματισμένες. Δεν θα διαβάζουν οι ίδιοι οι ποιητές τα ποίηματά τους αλλά οποιοσδήποτε από το κοινό το επιθυμεί. Στους θαμώνες-θεατές θα προσφερθεί κατάλογος με τα ποιήματα αριθμημένα προς επιλογή και απαγγελία (πρόταση για 50 ποιήματα).

Ο κάθε εθελοντής επιλέγει το ποίημα της αρεσκείας του ή εμπιστεύεται την τύχη και το διαβάζει επί σκηνής από οθόνη υπολογιστή που υπάρχει εκεί και έχει προγραμματιστεί κατάλληλα.

Όλοι γνωρίζουμε την στενή σχέση που έχει η σύγχρονη τέχνη με το κείμενο είτε ως σημείο αναφοράς, είτε ως αναπόσπαστο στοιχείο του έργου, αλλά και η σύγχρονη ποίηση σε μεγάλο βαθμό ενσωμάτωσε τις πρακτικές και τα νέα δεδομένα του πολιτισμού της εικόνας. Η συνάντηση και η διασταύρωση εικαστικών και ποιητών μέσα από αυτό το project θα μπορούσε να εξελιχθεί σε ανταλλαγές, συζεύξεις και συνεργασίες.

Ζούμε σε έναν κόσμο που απαξιώνει το λόγο, το βάθος, την αφαίρεση, την ανάλυση, σε ένα αστικό τοπίο αποσπασμάτων, clips, sound bites, trailers, αποφθεγμάτων της μιας γραμμής, που διεκδικούν την προσοχή μας για μια στιγμή πριν την αρπάξει κάτι άλλο.

Το ποίημα εισάγει ένα δικό του ρυθμό μέσα στον «αρμονικό» θόρυβο της πόλης και πολλές φορές ενσωματώνει αυτές τις πρακτικές παλεύοντας με τις αντιφάσεις του: την καχυποψία απέναντι στη ρητορεία και την αναφορικότητα, την έλξη του για την ταχύτητα αλλά και την επιθυμία του για μια πιο αργή χρήση του λόγου και τις ιστορικές αξίες που αυτή μεταδίδει.

Οι δράσεις-απαγγελίες που θα αποτελέσουν το υλικό των έργων βίντεο κινούνται εμπρόθετα σε δύο κατευθύνσεις: Η πρώτη, ας πούμε ουτοπική κατεύθυνση, αφορά στην διαδικασία της διάδοσης της ποίησης σαν ιού μέσα στην πόλη. Το μάταιο του εγχειρήματος , η «χαμένη υπόθεση» μπολιάζεται από την ήχηση της γλώσσας (της ελληνικής εν προκειμένω) και την αδιάρρηκτη σχέση της με τον ποιητικό λόγο, μέσα στην ιστορική πρωτεύουσα (την Αθήνα) που συμβολικά είναι ο φορέας της.

Η δέυτερη κατεύθυνση είναι η προσπάθεια οικειοποίησης (διαχείρισης, κατάκτησης;) των συγκεκριμένων χώρων από τους καλλιτέχνες μέσω της δράσης τους. Όπως είπαμε και προηγουμένως θα χρησιμοποιηθούν χώροι που στερεοτυπικά αντιπροσωπεύουν τον Αθηναικό εφιάλτη (θόρυβος, πολυκοσμία, τσιμέντο, δημόσιες υπηρεσίες). Το βίντεο προιόν είτε είναι απλή καταγραφή είτε μια πιο επεξεργασμένη σύλληψη «διασώζει» τον περφόρμερ αλλά και τον χώρο όπου συμβαίνει το γεγονός της απαγγελίας και τον μεταφέρει κάπου αλλού (μέσα στο καραόκε κλαμπ). Αυτά τα αποσπάσματα της αστικής δυστοπίας που έχουν κατοικηθεί προσωρινά από μια άλλου τύπου δράση, μπορεί να ενεργοποιηθούν ποιητικά χωρίς να χάσουν την αυθεντικότητά τους.

Σημαντικό στοιχείο του εγχειρήματος είναι η δυνατότητα συμμετοχής πολλών καλλιτεχνών που δεν καλούνται να παρουσιάσουν το προσωπικό τους έργο αλλά να υπηρετήσουν μια κοινή ιδέα.

Εμπιστευόμαστε την ποίηση στον κίνδυνο της αμηχανίας , της συστολής, ή της παρανόησης. Το karaoke poetry είναι ένα πείραμα με αντικείμενο κάτι που μας ξεπερνάει και που προκαλεί τις συνήθειές μας. Θέλουμε να θέσουμε σε λειτουργία το πείραμα με την συνύπαρξη διαφορετικών καλλιτεχνικών πρακτικών και την θεατρική διάσταση του εγχειρήματος, προκειμένου να ενεργοποιήσουμε αυτή την πρόκληση η οποία είναι μια μεταφορά για την λειτουργία της ίδιας της τέχνης: που για να την προσεγγίσεις πρέπει να παραιτηθείς από την ελπίδα της κατανόησης, από την ασφάλεια της πλοκής , την απαίτηση για νόημα, από την προυπόθεση της χρήσης που διακατέχει κάθε έκφανση της ζωής μας.

Η επαφή με την ποίηση θέτει σε λειτουργία ένα ατροφικό κομμάτι της νόησης, είναι κάτι κουραστικό και επίπονο, μετέωρο, οδυνηρό, ριψοκίνδυνο, το άνοιγμα σε μια άλλου τύπου κατανόηση των διαφορετικών πτυχών του λογου. Η ποίηση αντιστέκεται στην επιθυμία για αφήγηση, την τάση να κατανεμηθεί και να εξηγηθεί, την άπληστη επιθυμία για κατοχή. Μας αφήνει μετέωρους και γυμνούς στη βιαιότητα των ήχων, στην απουσία νοήματος, κινείται ενάντια στο φόβο μας για το άγνωστο. Πρέπει να επιτρέψεις στον εαυτό σου, συνηθισμένο στο άχθος της οριζόντιας κίνησης από την αιτία στο αιτιατό, από το έναυσμα στο γεγονός, από την ιδέα στο συμπέρασμα, να διασχίσει κάθετα τη γλώσσα εκεί όπου οι ιδέες και οι εικόνες συναντιούνται, όπου το βλέμμα επινοεί τα πράγματα, όπου υπάρχει απορία, ρωγμή, ίλλιγγος μπροστά σε αυτό που δεν μπορεί να ειπωθεί κι όμως είναι εκεί και είναι τραγούδι.